ساحل

     دریا

             قلقلک شنها

             وسوسه شنا

بوی کافور

بوی کندر

                به کجا می رود این بلم سپید

                روی دستان موج سیاه

  از گل گلاب

  از انگور شراب

  از ما عشق ناب

فقط هایکوهایم را بخوانید

                                   من خلاصه شده ام

می خواهم کوتاهترین هایکوی دنیا را بسرایم

                                                            با بوسه ای

    زندگیم را

                 دوباره

                           در دفتری خواهم نوشت

    تا کتابی شود

                نه برای خود

                           که من کتابم را زیسته ام

    به تیراژ بشریت آنرا چاپ خواهم کرد

                                                       نه با پوست کندن درخت

    نمی خواهم پوست کسی کنده شود

                                       آن هم به خاطر من

                                                       آن هم به خاطر بشریت

    مشقم را روی پوستم می نویسم

                   از روی سرمشقی که پوست شهرم است

                                                       پوستی که پوسته نیست

    پوستی که از فرط کمخونی زرد است

                                                از لطف آفتاب سیاه سوخته است

    من پوستم را می کنم

                               برای پیوست

                                                 نه به ...

                                                 که با ...

    قلمم را از پر نمی سازم

                  قلمم را از چوب دستی پسرکی می سازم

                                                    که با آن رینگ بازی می کند

    قلمی که جوهرش را از دوات نخواهد

                                                      جوهرش خون

                                                      مرکبش دل

    سرمشق هایم را خود انتخاب می کنم

                                                      نه بی خود

    قلمم تراشی انتخاب نمی کنم

                                      من با زبانم می نویسم

    در شهر برهنه می گردم

                                 با پوستی مسود

                                                   نه با نگاهی مردد

    من مطمئنم

                    یقین دارم

                                   چون عاشقم

    پس مدادی به من بدهید

                          نمی خواهم زندگیم خط خطی شود

قلبت را می شکنم

                  چون کلیدش را گم کرده ام

ای دل چرا ز عقل تو فرمان نمی بری

خلعت گزاف، تحفه ای ارزان نمی بری

جان کرده ای مشوش و خود را حزین چرا

این خوان از آن توست چرا نان نمی بری

آسوده ام ز دل که به زلفت چو حلقه شد

تو شانه ای به زلف پریشان نمی بری

از باده ی وصال تهی ماند جام عقل

بشکن پیاله، ره تو به مستان نمی بری

توسن شدی چو اسب چموش رها، بمان

تو از کمند عقل که حرمان نمی بری

چون سرکش است دل، صنما تازیانه کو

تو سودی از جریمه و زندان نمی بری

در راه عقل و عشق مرا حاصلی نشد

حاصل تویی که گوش به آنان نمی بری

من عاشقم که دختر خورشیدم آرزوست

از جان و دل، من آنچه که پرسیدم آرزوست

روی زمین که جای پریدن نمی شود

من یاورم که زهره و ناهیدم آرزوست

معشوق من که سرزنشت باده ای خوش است

می نوشمت، به گوش نیوشیدم آرزوست

هیهات از زمانه و احسنت بر خودم

چون اینچنین فرشته ی امیدم آرزوست

من را بکش که دل چو نباشد چه جای جان

من میوه ام تو را که ز جان چیدم آرزوست

بر من ببار گرچه سراپا کویریم

دشتی پر از شقایق و مهشیدم آرزوست

یاری کنم که یاری تو یاوری بساخت

یاور بسوخت آتش خورشیدم آرزوست

نمی رقصانمت ای گل که تو رقصان ز بارانی

نمی بویم تو را شاید که از عشقم برنجانی

به سان بلبلی گردم که گل را عشق آموزم

چه می گویم که گل عشق است و من چون زاغ نادانی

سوار مرکب بادم، سلام از عشق می دادم

سؤالی پرسمت ای گل جوابش را تو می دانی

چو هنگام زمستان است هجران گل و بلبل

تو را من صبر می خواهم به امید بهارانی

بهار عاشقی آید؛ به درگاه دل و جانم

خزان غم نباشد ره که تو هر لحظه تابانی

بتاب ای دختر خورشید شکوفا شو گل امید

که چشم مرد بینا شد به امید تو بارانی